Mączniak rzekomy grochu (Peronospom pisi Syd.)
Choroba wywoływana jest przez grzyb z klasy glonowców {Oomycetes), rodziny wroślikowatych (Peronosporaceae). Występuje na grochu, peluszce, wyce i innych motylkowych.
Objawy. Na górnej stronie liści pojawiają się początkowo żółtawe, później brunatnożólte plamy. Ograniczone nerwami przybierają kształt kanciasty (a). Na dolnej stronie liścia, w miejscu plam, występuje szary lub fioletowoszary nalot. Porażone liście zwykle wcześniej zamierają i zasychają. W przypadku systemicznego porażenia roślin pędy ulegają skróceniu i zgrubieniu, a dolna strona liści pokrywa się obfitym nalotem (b).
Etiologia i rozwój. Źródłem infekcji pierwotnej są resztki porażonych roślin, w których grzyb zimuje w postaci kulistych, grubościennych oospor. Ponadto uważa się, że grzyb może się przenosić za pośrednictwem porażonych nasion. W okresie wegetacji grzyb rozprzestrzenia się za pomocą zarodników konidialnych, tworzących się na dolnej stronie liści, na rozgałęzionych dichotomicznie trzonkach konidialnych. Zarodniki są elipsoidalne, zwykle bezbarwne (c). Rozwojowi choroby sprzyjają lata obfitujące w opady i stosunkowo chłodne.
Zwalczanie. Plantacje zakładać możliwie daleko od zeszłorocznych plantacji grochu. Wysiewać zdrowe nasiona na polu dobrze przygotowanym (konieczna jest głęboka orka jesienna oraz odpowiednie nawożenie, zwłaszcza fosforem i potasem). Niszczyć resztki roślin po zbiorze i pole głęboko zaorać. Cenniejsze plantacje nasienne opryskać z chwilą wystąpienia pierwszych plam na liściach preparatem karbaminowym (np. Cynkotox lub Cynkomiedzian) lub zawierającym mankozeb (np. Dithane M-45, Penncozeb 80 WP).