http://www.mszyce.maxnetsite.info Vademecum chorób roślin en-us Wed, 08 Sep 2010 23:13:28 +0200 Wed, 08 Sep 2010 23:13:28 +0200 Log1 CMS biuro@4poziiiom.pl biuro@4poziiiom.pl 60 http://www.mszyce.maxnetsite.info/index.php?q=mcznikrzekomygrochu Mączniak rzekomy grochu (Peronospom pisi Syd.) Choroba wywoływana jest przez grzyb z klasy glonowcw {Oomycetes), rodziny wroślikowatych (Peronosporaceae). Występuje na grochu, peluszce, wyce i innych motylkowych. Objawy. Na grnej stronie liści pojawiają się początkowo żłtawe, pźniej brunatnożlte plamy. Ograniczone nerwami przybierają kształt kanciasty (a). Na dolnej stronie liścia, w miejscu plam, występuje szary lub fioletowoszary nalot. Porażone liście zwykle wcześniej zamierają i zasychają. W przypadku systemicznego porażenia roślin pędy ulegają skrceniu i zgrubieniu, a dolna strona liści pokrywa się obfitym nalotem (b). Etiologia i rozwj. Źrdłem infekcji pierwotnej są resztki porażonych roślin, w ktrych grzyb zimuje w postaci kulistych, grubościennych oospor. Ponadto uważa się, że grzyb może się przenosić za pośrednictwem porażonych nasion. W okresie wegetacji grzyb rozprzestrzenia się za pomocą zarodnikw konidialnych, tworzących się na dolnej stronie liści, na rozgałęzionych dichotomicznie trzonkach konidialnych. Zarodniki są elipsoidalne, zwykle bezbarwne (c). Rozwojowi choroby sprzyjają lata obfitujące w opady i stosunkowo chłodne. Zwalczanie. Plantacje zakładać możliwie daleko od zeszłorocznych plantacji grochu. Wysiewać zdrowe nasiona na polu dobrze przygotowanym (konieczna jest głęboka orka jesienna oraz odpowiednie nawożenie, zwłaszcza fosforem i potasem). Niszczyć resztki roślin po zbiorze i pole głęboko zaorać. Cenniejsze plantacje nasienne opryskać z chwilą wystąpienia pierwszych plam na liściach preparatem karbaminowym (np. Cynkotox lub Cynkomiedzian) lub zawierającym mankozeb (np. Dithane M-45, Penncozeb 80 WP). http://www.mszyce.maxnetsite.info/index.php?q=rdzagrochu Rdza grochu [Uromyces pisi (Pers.) Winter] Chorobę powoduje grzyb z podgromady podstawczakw {Basidiomycotina), rzędu rdzawnikowcw (Uredinales). Występuje w całej Europie. Poraża groch siewny, peluszkę i rżne gatunki lędźwianu oraz wilczomlecz. Przy dużym nasileniu choroby obniżka plonu może być znaczna. Objawy. Opanowana roślina wilczomleczu jest rwnomiernie pokryta żłtopoma-rańczowymi czarkami o białych brzegach (c). Liście są skrcone i zgrubiałe (b), pokrojem mało podobne do zdrowych (a). Pędy, liście oraz strąki porażonych roślin grochu i peluszki pokryte są jasnobrunatnymi, pylącymi poduszeczkami o średnicy około 1,5 mm (e), wypełnionymi masą zarodnikw letnich (uredospor). Ponadto pźniej powstają obok nich prawie czarne skupienia teleutospor (g). Liście z dużą ilością brunatnawych i czarnych poduszeczek (i) zasychają i opadają przedwcześnie. Etiologia i rozwj. Jest to grzyb dwudomowy. Zimują teleutospory wytwarzające się pod koniec lata na grochu. Teleutospory, o wymiarach 2030 x 1233 um, mają kształt elipsoidalny, grubą, ciemnobrunatną ścianę komrkową, a na szczycie soczewkowale zgrubienie (li). Na wiosnę teleutospory kiełkują, wytwarzając zarodniki podstawkowe, ktre zakażają pąki na pędach podziemnych wilczomleczu. Może także zimować w niektrych latach grzybnia w kłączach wilczomleczu. Na wilczomleczu rozwijają się spermogonia zawierające piknospory i ecidia z olbrzymią ilością ecidiospor (d). Przeniesione z prądem powietrza zakażają one groch. W połowie lata na grochu tworzą się zarodniki letnie (uredospory). Uredospory są jednokomrkowe, kuliste, barwy jasnobrązowawej, o wymiarach 1926 x 1623 um (f). W ciągu lata może rozwinąć się kilka pokoleń uredospor, zakażających sąsiednie rośliny i plantacje. Pźnym latem i w jesieni powstają obok uredospor teleutospory. Zwalczanie. W rejonach silniejszego występowania choroby usuwać i niszczyć wilczomlecz. Wczesny siew grochu oraz dobre nawożenie zapobiegają epifitozie choroby. http://www.mszyce.maxnetsite.info/index.php?q=zgniliznakorzeniiodyg Zgnilizna korzeni i łodyg grochu {Fusarium martii App. et Wr. var. pisi F. R. Jones) Choroba powodowana jest przez grzyb z podgromady grzybw niedoskonałych (Deuteromycotina), klasy strzępczakw (Hyphomycetes). Występuje w całej Europie. Poraża wszystkie odmiany grochu i peluszki. Objawy. Objawy chorobowe mogą występować zarwno na roślinach młodych, jak i starszych, częściej jednak na tych ostatnich, zwykle w końcu czerwca i w pierwszej połowie lipca. Najpierw żłkną i skręcają się liście dolne, a następnie liście coraz wyższych pięter. Część pędu w miejscu stykania się z glebą brązowieje i gnije (a). Zgnilizna obejmuje zwykle część korzenia głwnego. Porażeniu ulegają wszystkie jego tkanki, a nie tylko wiązki naczyniowe jak przy więdnięciu fuzaryj-nym. Rośliny wcześnie porażone żłkną i zamierają, z roślin starszych opadają pąki kwiatowe, strąki i nasiona zaś są źle wykształcone. Pędy są zwykle cienkie i silnie wydłużone. Etiologia i rozwj. Grzyb zimuje w resztkach porażonych roślin w glebie. Może się też przenosić na rok następny za pośrednictwem porażonych nasion. Grzybnia znajdująca się w glebie zakaża młode rośliny przez włośniki. W miejscu porażonych i zamierających tkanek tworzy się często rżowa wy nalot złożony ze strzępek grzybni i zarodnikw konidialnych. Zarodniki konidialne są sierpowate, najczęściej z 3 przegrodami, rzadziej z większą ich liczbą (b). Rozwojowi choroby sprzyja duża wilgotność gleby i ciepła pogoda w maju i czerwcu. Wzrost nasilenia choroby następuje najczęściej w temperaturze 2027 C. Zgniliznę korzeni grochu mogą powodować także inne gatunki grzybw z rodzaju Fusarium. Zwalczanie. W rejonach, gdzie choroba występuje w większym nasileniu, nie uprawiać często grochu na tym samym polu, stosując przynajmniej 4-letnią przerwę. Siać groch możliwie wcześnie. Niszczyć resztki roślin po zbiorze, a pole głęboko zaorać. Nasiona zaprawiać przed wysiewem zaprawą tiuramową (np. Zaprawą nasienną T lub Zaprawą nasienną T zawiesinową). http://www.mszyce.maxnetsite.info/index.php?q=dziubaczekbobowiec Dzibaczek bobowiec Aoromius (= Tychius) ąuinąuepuncta-tus L.] Jest to chrząszcz (Coleoptera) z rodziny ryjkowcowatych (Curculionidae). Występuje na terenie całej Europy. -W Polsce wykazywany z terenu całego kraju jako szkodnik grochu, peluszki i wyki. Obraz uszkodzeń. W nasionach w strąku wygryzione są nieregularne korytarze, rżnej głębokości, nie zapełnione odchodami ani resztkami pokarmowymi. Drobnoziarniste, białozielonkawe odchody tylko miejscami zanieczyszczają korytarze. Brak rwnież przędzy charakterystycznej dla pachwki strąkweczki. Jeśli w strąku żeruje duża liczba larw, to wszystkie nasiona ulegają uszkodzeniu (e). Uszkodzone nasiona nie nadają się do konsumpcji ani na siew. Morfologia. Chrząszcz, długości 2,54 mm, barwy rudobrązowej, ma na pokrywach białe plamy, cztery boczne i jedną środkową, dłuższą. Na stronie brzusznej pokryty jest jasnoszarymi łuskami (a). Jajo jest wydłużone, długości do 1 mm, białawe, szkliste (b). Larwa, długości 57 mm, biała, beznoga, z głową żłtobrązo-wawą, ma koniec odwłoka stożkowato zaostrzony (c). Rozwj. Zimują chrząszcze w kokonach ziemnych długości 3,55 mm. Na wiosnę, gdy temperatura gleby przekroczy 15 C, przechodzą na rośliny żywicielskie. Samice składają jaja do strąkw przez otwr wywiercony ryjkiem w ścianie, zwykle w pobliżu szwu. W jeden strąk może złożyć jaja kilka samic, toteż liczba jaj może się wahać od kilku do kilkunastu sztuk. Larwy wylęgają się po upływie 511 dni, zależnie od temperatury. Liczba larw żerujących w jednym strąku wynosi 17, zwykle 3. Dojrzałe larwy opuszczają strąk przez okrągły otwr wygryziony w jego ścianie, spadają na ziemię i przepoczwarczają się w kokonie ziemnym (d) na głębokości 25 cm. Jesienią pojawiają się chrząszcze, ktre pozostają do wiosny w glebie. Zwalczanie. W Polsce metody zwalczania nie zostały dotychczas dostatecznie opracowane. Nowe plantacje grochu i peluszki należy zakładać z dala od zeszłorocznych. Po zbiorze wykonać głęboką orkę. Opryskiwać groch zaraz po przekwitnieniu 23 piętra kwiatostanw preparatem zawierającym fenitrotion (np. Owadofos płynny 50 lub Metation E-50), fozalon (np. Zolone 35 EC lub Zolone 30 WP) albo cypermetrynę (np. Ripcord 10 EC lub Cymbusz 25 EC) lub alfametrynę (np. Fastac 10 EC). http://www.mszyce.maxnetsite.info/index.php?q=miniarki Miniarki (Agromyzidae) Są to muchwki (Diptera) z rodziny miniarkowatych (Agromyzidae). Miniarka niewybredka (Phytomyza atricornis Meig.) Gatunek kosmopolityczny, polifagiczny, uszkadza liście grochu, bobu, ogrka, pietruszki, anyżu, ziemniaka i wielu innych roślin uprawnych. Obraz uszkodzeń. W liściach znajdują się płytkie miny, wydłużone, z kilkoma skrętami, barwy białawej (b), przechodzące z grnej na dolną stronę liścia i na odwrt; odchody mają postać luźnych ziarn rzarnych, nie rozmytych. W minie znajduje się larwa muchwki albo w końcowej części miny bobwka. Skrka nad minami obumiera. Silniej opanowane rośliny reagują obniżką plonu nasion lub korzeni. Morfologia. Muchwka, długości 1,22 mm, ma tułw popielatoszary, odwłok czarny, głowę brązowoczarną, czułki czarne, skrzydła opalizujące, żyłki ochrowo-żłte (a). Larwa jest biaława, beznoga, drobna. Rozwj. Zimują poczwarki. Muchwki pojawiają się od kwietnia. W okresie wegetacji muchwki następnych pokoleń latają od połowy sierpnia. Samice składają jaja na roślinach żywicielskich. Larwy minują liście. Przepoczwarczają się w miejscu żerowania. W roku występują dwa pokolenia lub więcej. http://www.mszyce.maxnetsite.info/index.php?q=miniarkapowszechnianka Miniarka powszechnianka (Liriomyza strigata Meig.) Występuje w całej Europie. Gatunek polifagiczny, atakuje groch, mak, cykorię, słonecznik, tytoń i wiele innych roślin. Obraz uszkodzeń. Na grnej stronie liścia na głwnym nerwie widać rozgałęzioną minę, ktra rozpoczyna się kilkoma cienkimi chodnikami na dolnej stronie liścia i przez nerw głwny przechodzi na grną stronę. Odchody mają postać nitkowatych kawałkw (d). Morfologia. Muchwka, długości 2 mm, ciemna, ma grną stronę odwłoka błyszczącą, tarczkę i uda żłte, golenie i stopy czarne (c). Larwa jest bardzo drobna, beznoga, białawokrem owa. Rozwj. Zimują poczwarki w glebie lub na jej powierzchni. W ciągu roku rozwijają się dwa pokolenia.